افسوس

 

 

افسوس...

 

 آن زمان که بايد دوست بداريم کوتاهي مي کنيم

 

 آن زمان که دوستمان دارند لجبازي مي کنيم و بعد...

 

 براي آنچه از دست رفته آه مي کشيم

 

 

چه کسی خواهد دید

                             مُردنم را بی تو؟

                                                   بی تو مُردم ، مُردم

گاه می اندیشم

                                     خبر مرگ مرا با تو چه کس می گوید؟

آن زمان که خبر مرگ مرا

                                    از کسی می شنوی ، روی تو را

کاشکی می دیدم

                                 شانه بالا زدنت را بی قید

و تکان دادن دستت که

                                   مهم نیست زیاد

و تکان دادن سر را که

                                 عجیب!! عاقبت مُرد ؟؟

افسوس

 کاش می دیدم..............

                                                             

 

                                                                     ( حمید مصدق )

و تو رفتی و هنوز............

تو به من خندیدی

 و نمی دانستی

 من به چه دلهره از باغچه همسایه

                                            سیب را دزدیدم

باغبان از پی من تند دوید

                                        سیب را دست تو دید

غضب آلوده به من کرد نگاه

                        سیب دندان زده از دست تو افتاد به خاک

و تو رفتی و هنوز

              سالها هست که در گوش من آرام

                                                         آرام

خش خش گام تو تکرار کنان

                                     می دهد آزارم

و من اندیشه کنان              

                       غرق این پندارم

که چرا خانه کوچک ما

سیب نداشت؟

                                                                                     حمید مصدق

ای دوستان....

راه بهشت

مردي با اسب و سگش در جاده‌اي راه مي‌رفتند. هنگام عبوراز كنار درخت عظيمي، صاعقه‌اي فرود آمد و آنها را كشت. اما مرد نفهميد كه اين دنيا را ترك كرده و همچنان با دو جانورش پيش رفت. گاهي مدت‌ها طول مي‌كشد تامرده‌ها به شرايط جديد خودشان پي ببرند…!

پياده ‌روي درازي بود، تپه بلندي بود، آفتاب تندي بود، عرق مي‌ ريختند و به شدت تشنه بودند. در يك پيچ جاده دروازه تمام مرمري عظيمي ديدند كه به ميداني باسنگفرش طلا باز مي‌شد و در وسط آن چشمه‌اي بود كه آب زلالي از آن جاري بود. رهگذر رو به مرد دروازه ‌بان كرد و گفت: "روز بخير، اينجا كجاست كه اينقدر قشنگ است؟"

دروازه‌بان: "روز به خير، اينجا بهشت است."

- "چه خوب كه به بهشت رسيديم، خيلي تشنه‌ايم."

دروازه ‌بان به چشمه اشاره كرد و گفت: "مي‌توانيد وارد شويد و هر چقدر دلتان مي‌خواهد بنوشيد."

- اسب و سگم هم تشنه‌اند.

نگهبان:" واقعأ متأسفم . ورود حيوانات به بهشت ممنوع است."

مرد خيلي نااميد شد، چون خيلي تشنه بود، اما حاضر نبود تنهايي آب بنوشد. ازنگهبان تشكر كرد و به راهش ادامه داد. پس از اينكه مدت درازي از تپه بالا رفتند،به مزرعه‌اي رسيدند. راه ورود به اين مزرعه، دروازه‌اي قديمي بود كه به يك جاده خاكي با درختاني در دو طرفش باز مي‌شد. مردي در زير سايه درخت‌ها دراز كشيده بود وصورتش را با كلاهي پوشانده بود، احتمالأ خوابيده بود.

مسافر گفت: " روز بخير!"

مرد با سرش جواب داد.

- ما خيلي تشنه‌ايم . من، اسبم و سگم.

مرد به جايي اشاره كرد و گفت: ميان آن سنگ‌ها چشمه‌اي است. هرقدر كه مي‌خواهيدبنوشيد.

مرد، اسب و سگ به كنار چشمه رفتند و تشنگي‌شان را فرو نشاندند.

مسافر از مرد تشكر كرد. مرد گفت: هر وقت كه دوست داشتيد، مي‌توانيد برگرديد.

مسافر پرسيد: فقط مي‌خواهم بدانم نام اينجا چيست؟

- بهشت!

- بهشت؟!! اما نگهبان دروازه مرمري هم گفت آنجا بهشت است!

- آنجا بهشت نيست، دوزخ است.

مسافر حيران ماند:" بايد جلوي ديگران را بگيريد تا از نام شما استفاده نكنند! اين اطلاعات غلط باعث سردرگمي زيادي مي‌شود! "

-  كاملأ برعكس؛ در حقيقت لطف بزرگي به ما مي‌كنند!!! چون تمام آنهايي كه حاضرند بهترين دوستانشان را ترك كنند، همانجا مي‌مانند...

بخشي از كتاب "شيطان و دوشیزه پريم "  اثر پائولو كوئيلو