پاییز

از چهره طبیعت افسونکار

 
بر بسته ام دو چشم پر از غم را

 
تا ننگرد نگاه تب آلودم

این جلوه های حسرت و ماتم را

 
 پاییز ای مسافر خک آلوده

 
در دامنت چه چیز نهان داری

 
جز برگهای مرده و خشکیده

 
دیگر چه ثروتی به جهان داری

جز غم چه میدهد به دل شاعر

سنگین غروب تیره و خاموشت ؟

جز سردی و ملال چه میبخشد

بر جان دردمند من آغوشت ؟

در دامن سکوت غم افزایت

اندوه خفته می دهد آزارم

 
آن آرزوی گمشده می رقصد

 
در پرده های مبهم پندارم

پاییز ای سرود خیال انگیز

 

پاییز ای ترانه محنت بار

پاییز ای تبسم افسرده

بر چهره طبیعت افسونکار

 

                                                       فروغ فرخزاد

 

 

 

 

 

عاقبت یک روز مغرب محو مشرق می شود

 

عاقبت غربی ترین دل نیز عاشق می شود

 

شرط می بندم زمانی که نه زود است و نه دیر

 

مهربانی حاکم کل مناطق می شود

 

 

 

 

 

من برای همیشه بر این سواحل قدم خواهم زد...

 

در میان ماسه و کف ،

 

مد بلند دریا رد پای مرا خواهد زدود

 

و باد کف را خواهد سترد...

 

اما دریا و ساحل

 

برای همیشه باقی خواهند ماند.

 

 

 

                                                   (جبران خلیل جبران )

کاش پرده می فهمید تا پنجره باز است

 

 فرصت رقصیدن دارد!!!

 

کاش می فهمید باد همه ی فرصت

 

اوست......