دارا جهان ندارد، سارا زبان ندارد                  

بابا ستاره اي در هفت آسمان ندارد

کارون ز چشمه خشکيد، البرز لب فرو بست          

حتی دل دماوند، آتش فشان ندارد

ديو سياه دربند، آسان رهيد و بگريخت

رستم در اين هياهو، گرز گران ندارد

 
روز وداع خورشيد، زاينده رود خشکيد                

زيرا دل سپاهان، نقش جهان ندارد

بر نام پارس دريا، نامي دگر نهادند                      

گويي که آرش ما، تير و کمان ندارد

درياي مازني ها، بر کام ديگران شد                    

نادر، ز خاک برخيز، ميهن جوان ندارد

دارا کجاي کاري، دزدان سرزمينت                      

بر بيستون نويسند، دارا جهان ندارد

آييم به دادخواهي، فريادمان بلند است                  

اما چه سود، اينجا نوشيروان ندارد

سرخ و سپيد و سبز است اين بيرق کياني              

اما صد آه و افسوس، شير ژيان ندارد

کو آن حکيم توسي، شهنامه اي سرايد

شايد که شاعر ما ديگر بيان ندارد

 

هرگز نخواب کوروش، اي مهر

 آريايي                  

بي نام تو، وطن نيز نام و نشان

 ندارد